هلال ماه شوال1430
هلال ماه شوال امشب ( شنبه 28 شهریور 88) براي معظم له ثابت نشد و فردا یک شنبه 29 ماه رمضان می باشد .
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم شهریور 1388ساعت 10:6 توسط علوی
|
| تبليغات | X |
دینی مذهبی و فرهنگی
باسم رب شهر رمضان
رؤیت هلال در روز جمعه 29 ماه شعبان سال 1430 هجری قمری برای
حضرت آیت الله العظمی دوزدوزانی مدظله
در ایران و مکان هایی که با ایران در رؤیت هلال با چشمان غیر مسلح
تلازم دارند ثابت نشد و بنابر از نظر معظم له روز یک شنبه
اول ماه مبارک رمضان می باشد.
بنابر گزارش های موثق
حضرات آیات سیستانی و وحید خراسانی مدظلهما
هم درایران یک شنبه را اول ماه مبارک رمضان
اعلام فرموده اند.
باسمه تعالی
شهر رمضان الذی انزل فیه القران
حلول ماه مبارک رمضان بر همه ی شما مبارک باد!
در این ماه مبارک و زیبا از همه ی شما دوستان التماس دعا دارم.
این هم عکسی از هلال ماه رمضان هدیه ای برای شما:
لازم به ذکر است که این عکس در منطقه ی احساء عربستان سعودی هنگام غروب روز پنجشنبه ۲۲
شهریور ماه گرفته شده است:
همچنین عکسی از هلال ماه که گفته شده در فرانسه در روز چهارشنبه ۲۱ شهریور به وسیله
تلسکوپ گرفته شده است تقدیم به شما دوستان گرامی:
به نقل از وبلاگ فکر دین
با توجه به این که رؤیت هلال ماه رمضان
در شامگاه روز چهارشنبه 21 / 6 / 86 با چشم
غیر مسلح نزد حضرت آیت الله العظمی دوزدوزانی مدظله ثابت نشده
و یوم الشک می باشد.
مؤمنین می توانند روز پنج شنبه را با نیت روزه آخر شعبان
- روزه مستحبی یا قضا -
روزه بگیرند و چنانچه بعدا معلوم شود ماه رمضان بوده،
از ماه رمضان حساب می شود.
بسم الله الرحمن الرحیم
ثم الصلاة و السلام علی نبینا و آله الطاهرین سیما بقیة الله فی الأرضین عجل الله تعالی فرجه و سهل الله مخرجه و لعنة الله علی اعدائهم اجمعین من الآن الی قیام یوم الدین.
قال الله تعالی فی کتابه الشریف:
((هو الذی أنزل علیک الکتاب منه آیات محکمات هن أم الکتاب و أخر متشابهات))
(( فأما الذین فی قلوبهم زیغ فیتبعون ما تشابه منه ابتغاء الفتنة و ابتغاء تأویله...))
سورۀ آل عمران آیۀ 7
در تفسیر آیۀ شریفۀ فوق سخن بسیار است، اما آنچه امروز وادار به گفتن حرفهای نگفتنی می نماید این است که بعضی برای هماهنگی با قوانین حقوق بشر و تفکراتی که در جوامع غربی وجود دارد، آیه های قرآن را طوری معنا می کنند که با گفتار و اندیشۀ آنان موافق باشد تا مبادا به قرآن و دین خدا ایرادی گرفته شود. البته این جریان فکری از روز نزول قرآن شروع شده و افرادی پیدا شده اند که قرآن را با دید خود و موافق با هوای نفس خویش معنی کرده اند و روایات در این باب آمده و از تفسیر به رأی نهی شده و آیۀ مذکور از سورۀ مبارکۀ آل عمران هم ناظر بر اینگونه افراد است.
امروز کار به جایی رسیده که می بینیم آیۀ قصاص را طوری معنا می کنند که از آن استفاده کنند (الأنثی بالأنثی) دلالت دارد بر اینکه مرد و زن با هم در قصاص مساوی هستند و مرد در مقابل زن کشته میشود، اسم این کار را هم می گذارند فقه پویا... غافل از این که آیه دلالت دارد بر این که زن در مقابل زن کشته می شود نه این که مرد در مقابل زن، بالأخره این که نفرموده (المرء بالمرءه) مشعر و دال است که هم مثل لازم است و مرد در مقابل زن کشته نمی شود، روایاتی هم که در این باب آمده این مطلب را ثابت می کند.
اخیرا در نوشته ای دیدم به سید طباطبایی یزدی قدس سره خرده گرفته و چنین گفته است: ((... در قرآن دوازده بار واژۀ (معروف) تکرار شده است (عاشروهن بالمعروف أو سرحوهن بالمعروف). معروف در مقابل منکر است. معروف باشد یعنی بد، ظلم و زشت نباشد. اما با این حال، کسی مثل سید یزدی بیاید در عروه بنویسد (یستحب تعدد الزوجات) کاری ندارد که زن قبلی خوشش می آید یا نه، زن قبلی خودکشی می کند یا نه!...)) و بعد مطالبی می آورد که قلم حیا می کند آن را نقل کند.
سپس ادامه می دهد: ((آیا این با (عاشروهن بالمعروف) می سازد؟! اگر دلیلی با اطلاق و عموم دلالت کند مرد، می تواند بدون رضایت زنش چنین رفتاری کند و ازدواج های متعدد داشته باشد، آیا این (عاشروهن بالمعروف) نمی تواند آن را قید بزند و محدود سازد؟! اصلا یکی از بزرگان می گفت برای جواز مطلق – ازدواج مجدد چه رسد به استحباب – هم دلیل نداریم بلکه جواز آن، مقید به معروف بودن است.))
رجوع کنید به نشریۀ کرامت انسان، شماره چهارم، خرداد 86 صفحه8
این سخنان، سخنان فردی است که خود را فقیه می داند و اینگونه فکر می کند. آیا این حرف را می شود تصحیح کرد و این حرف قابل تصدیق است؟ در جواب این سخنان، حرف زیاد است، ولی آنچه در اینجا به آن بسنده می کنم این است که ایشان در تفسیر آیه مرتکب اشتباه بزرگی شده اند، زیرا معنای (عاشروهن بالمعروف) این نیست که در زندگی کاری نکند که همسرش ناراحت شود، بلکه آیه دلالت دارد بر این که در محیط خانه نباید به همسر زور گفت و ظلم کرد و او را از حقوقش مثل کسوه و نفقه و مهر محروم نمود. همچنین در جواب این که گفته: (بله اگر زن خودش رضایت دارد، امر دیگری است. برخی از خانم ها، خود برای شوهرشان زن می گیرند و مدت طولانی با هم زندگی می کنند...) باید بگوییم: این حرفها تخیلی است، کدام زن است که برای شوهر خود زن بگیرد و اگر هم باشد نادر مثل معدوم و در حال ضرورت است.
آیا می شود گفت آیۀ شریفۀ (فانکحوا ما طاب لکم من النساء مثنی و ثلاث و رباع) سوره نساء، آیۀ 3، چنین اتفاقات نادری را گفته؟ آیا عیب نیست کسی که ادعای فقاهت می کند این طور فکر کند؟
آیا سیرۀ عملی از زمان پیامبر صلی الله علیه و آله تا امروز دلالت بر جواز آن ندارد چه زن راضی باشد و چه راضی نباشد؟
آیا پیامبر و امیرالمؤمنین و اولاد طاهرینش علیهم السلام که با چنان وضعیت اقتصادی زنان متعددی می گرفتند، زنان قبلی اجازه می دادند و راضی بودند؟
آیا داستان پیامبر صلی الله علیه و آله را با همسرانش ندیده اید یا فراموش کرده اید؟
از معروف ترین وقایع قضیۀ امام صادق علیه السلام در سفر حج است که با کنیزش هم بستر می شود و همسر آن حضرت (ام اسماعیل) سر کنیز را می تراشد و او را می زند، بعد امام علیه السلام به ام اسماعیل می فرماید: (هذا المکان الذی احبط الله فیه حجکِ)
رجوع کنید به وسائل الشیعه، جلد 1، کتاب الطهاره، باب 29، ح1
آیا می توان گفت این عمل امام علیه السلام با رضایت همسرش بوده؟
آیا سنت نبوی و علوی برای ما حجت نیست؟
من به آقایان نصیحت می کنم تحت تأثیر افکار روز نباشند، محکمات را با متشابهات تفسیر نکنند، چرا که قرآن می فرماید: (( فأما الذین فی قلوبهم زیغ فیتبعون ما تشابه منه ابتغاء الفتنة و ابتغاء تأویله...)) خدا نکند از مصادیق این آیه باشیم و واجب است به فرمایشات و عمل ائمۀ هدی علیهم السلام که راسخون در علم می باشند رجوع کنیم.
والسلام علی من اتبع الهدی و رحمه الله و برکاته
تیرماه 1386 هجری شمسی
لقد تلقینا ببالغ الحزن و الاسی خبر الإنفجار الذی احدث اضرارا بالغة بالحرم المطهر للامامین الهادی و العسکری و اننی بقلب موجع و عین تدمع أرفع اسمی آیات العزاء لولی الله الاعظم و حجته علی خلقه فی ارضه الامام المهدی المنتظر عجلاللهتعالی فرجه و جعلنی الله فداه و اعزی ابنا الامة الاسلامیه جمعاء بهذا المصاب الجلل و استنکر هذا العمل الاجرامی الذی تفوح منه رائحة المحتل الامریکی و ان کان بید الوهابیه و ذلک بخلق الفتنة بین ابنا الشیعة و السنة علی قاعده «فرق تسد» و بالتالی یشتغلون عن المحتل الذی هو العدو الحقیقی ، فوصیتی للشعب العراقی المسلم الغیور ان لاینخدع بالألاعیب الامریکیه و ان یحذر من الفتنة الطائفیة و ان یتوحد فی خندق واحد فی صف مرصوص لاجل اخراج المحتل و قطع الایادی ولکن لایکون العمل لمجرد الاحاسیس بل یجب انیکون بضوابط شرعیة التی منها انیکون عمل تحت اشراف المرجع الدینی و التی اتضرع الی الله عزوجل ان ینصر المظلومین علی الظالمین.
اللهم اشکو الیک فقد نبینا و غیبة ولینا و قلة عددنا و تظاهر الزمان علینا
به مناسبت میلاد حضرت رسول اکرم
بسم الله الرحمن الرحيم
و به نستعين و هو المعين
و صل الله علي محمد و آله الطاهرین
اعیاد و وفیات معصومین علیهم السلام به ذاته شعار اسلام است، در وفیات به پا داشتن مجلس عزا چون یادی از آن حضرات می باشد و در ایام ولادت ایشان و امثال آن برگزاری مجالس جشن یادآوری مقام و جلالت آن بزرگواران می باشد.
در روایتی از امام صادق علیه السلام نقل شده که:
<<یفرحون لفرحنا و یحزنون لحزننا>>
اگرچه این عبارت در مقام اخبار است و شأن و حال شیعه را می شمارد که شیعه چنین است، یعنی وقتی ولادت امام و امثال این ها را می شنود خواه ناخواه چون روز شادی است، شاد می شود، البته نیازی نیست به شما عرض کنم که معنای شادی چیست. آیا معنای آن این است که در قلب باشد یا این که جمع شوند شیرینی و نهار به هم بدهند و ذکر مناقب کنند و اشعار بخوانند و یا از این هم تعدی کنیم و مثل مجالس عروسی، برایشان مجلس بگیریم؟ حاشا و کلا!!! این را نمی شود گفت.
فرح آن مقداری که دلالت می کند برای دل است، حزن برای دل است، غایتش این است که مقدار مبرز را ابراز کنند، اما این که کارهایی که با مقام و شأن معصومین علیهم السلام سازگار نیست، انجام بدهند، خیال
نمی کنم از این روایت استفاده شود. تا چه رسد مثل بعضی جهال بگوییم: فلان روز قلم برداشته شده!!!
قلم برای دیوانگان چرا!!! برای اطفال چرا!!! از این ها قلم برداشته شده، اما برای مکلفین اساسا با اسلام سازگار نیست. اسلام برای تربیت و تکامل آمده، حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله می فرماید:
<<بعثت لأتمم مکارم الأخلاق>>
این معنا ندارد که خدای نکرده ما جمع بشویم و کاری کنیم که خلاف بعثت نبی اکرم صلی الله علیه و آله باشد، ما هر کاری که می کنیم باید در محدوده ی اسلام باشد، اما مطلب اصلی که در نظر دارم این است که در آستانه ی ولادت حضرت نبی اکرم صلی الله علیه و آله هستیم، این روز روز شادی ما شیعیان، بلکه مسلمانان است. در این روز غیر از شادی در روایات داریم: <<احیوا امرنا – یعنی امر ما را احیا کنید>> و امر مهمی که برای ائمه علیهم السلام حساب می شود و ریشه در ولایت دارد احیای امر رسالت است.
متأسفانه من نمی گویم نیست، چیزهایی هست، منتها خجالت آور است، وقتی که شما بعضی رسانه های گروهی را در این روزها تماشا بکنید، من خیال می کنم که همه خجالت بکشید. ای بسا با دف و دنبک و طبل به پیشواز تولد و عید ولادت نبی اکرم صلی الله علیه و آله می روند. این یعنی چه؟ از مقام شامخ آن حضرت خجالت نمی کشند؟ رقص و آواز و طبل و دنبک نشان می دهند، این ها چیست؟
احیوا امرنا است؟ ما کجا و این ها کجا؟ ما وقتی که میلاد حضرت مسیح را ملاحظه می کنیم – اوایل دی ما میلاد حضرت مسیح است – این ها چه کار می کنند؟ دنیا را تکان می دهند، در دنیا سر و صدا به راه می اندازند و تاریخ اینها با میلاد مسیح تعیین می شود. کار به جایی می رسد که در بعضی از ممالک اسلامی هم برای ثبت تاریخ از تاریخ میلادی استفاده می کنند، چرا؟ در ایران ما هم در بعضی نوشته ها آثارش دیده می شود. این ضعف ماست، ما مخالف حضرت مسیح نیستیم، ما هم به نبوت آن حضرت معتقدیم منتها در محدوده ی پیش از رسالت نبی اکرم صلی الله علیه و آله، ببینید آن ها چه کارها می کنند، دنیا را تکان می دهند، حتی رئیس جمهوری ایران هم به این مناسبت تبریک می گوید، آیا دنیا در تولد نبی اکرم ما هم چنین کاری می کند؟ آیا خود ما چنین کاری می کنیم؟
خود ما عظمت این روز را به مردم اعلام می کنیم؟ کرده ایم تا به حال؟ یک انقلابی باید باشد، ولی نیست متأسفانه!!!
بلی هست ولی آن کارها به جای این که پیامبر اکرم را بزرگ کنند با ایده ی نبی اکرم مخالفند، با تار و تنبور و طبل و دف به پیشواز آن می روند. این کارها اصلا با روح اسلام، با روح شیعه، با معنویت شیعه و اینکه <<بعثت لاتمم مکارم الاخلاق>> مخالف است.
من اگر امکانی داشتم اقلا در قم می دادم یک مجلس بزرگی برگزار کنند. خوب حالا ما مثلا عاشورا را شام می دهیم، چقدر پول خرج می شود، این ریشه اش نبوت است، چرا این کارها را نمی کنیم؟ چرا نکرده ایم تا به حال؟ چرا نباید بکنیم؟
امروز جوانان ما می بینید مسیحی می شوند، ما خوابیده ایم، یک عده ی کثیری مسیحی شده اند، چند روز قبل شخص محترمی از یک شهری آمده بود می گفت داماد من مسیحی شده، یک داستان مفصلی برایم تعریف کرد. چه کارها می کنند؟
در بعضی شهرها به در خانه ها عکس پولی را می اندازند که در یک طرفش هزار تومانی و در روی دیگر آن نوشته مسیح می آید و چه می کند و چه می کند و...
ما هم خوابیده ایم، جوان های ما اگر بدانند در روز تولد نبی اکرم چه رخ داده و آگاه شوند به این آسانی مسیحی نمی شوند، از دین خارج نمی شوند، ما کی به اینها گفته ایم که طاق کسری چه شد؟ آتشکده ی هزار ساله خاموش شد یا دریاچه ساوه خشک شد یا در وادی سماوه – که محلی میان شام و کوفه است - آب جاری شد، من نمی گویم نگفته ایم، ولی کم گفته ایم،توضیح نداده ایم، اگر جوان این ها را بفهمد دیگر به عقب بر نمی گردد، من نمی گویم اساسا نمی گوییم، نوشته های ما در این جا کم است، کم رونق است، بیانات ما عاجز است، مجالس ما حقیر است، فقط اکتفا کرده ایم به مداحی های کم محتوا که گاهی از مضمون آن انسان خجالت می کشد، یک وقت آقایی از من درخواست کرد یک منبری در امثال این روز باشد، گفتم من هم دلم می خواهد ولی چه کسی می نشیند؟ چه کسی قبول می کند؟ هزار تأسف از این که ما نتوانستیم عظمت نبی اکرم را در ماه ربیع آن طور که باید و شاید به دنیا نشان بدهیم.
در رسانه ها اعلام می شود که در اول فروردین، روز عید باستانی که من و شما باور نداریم، چهارده میلیارد اس ام اس و پیام فرستاده شده، فردا چه خواهیم کرد؟ یک تلفن برمی داریم به دیگری تبریک بگوییم یا به ما بگویند؟ یا این ها را در رسانه ها بازتاب می دهند؟ حالا منتظر باشید، اگرپس فردا گفتند چقدر پیام شده، آن را می پرورانند، اما این را تشویق نمی کنند، امیدوارم انشاء الله شما هم در این روزها فعالیت کنید و یک مجلس جشنی و یک برنامه ای برای روز میلاد داشته باشید. و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین
15 ربیع الاول 1428 هجری قمری
15 فروردین ماه 1386 هجری شمسی
به نام خداوند مهربان
ولادت حضرت رسول صلی الله علیه و آله مبارک باد!
به همین مناسبت مجلس جشنی در دفتر حضرت آیت الله العظمی دوزدوزانی مدظله روز جمعه قبل از ظهر برگزار می گردد.
